Wasia Filipow słyszy

„Wasia Filipow słyszy to jednocześnie z wielu stron. Odprężenie ogarnia wszystkich, chociaż dusi ich gryzący dym i czad, a pot ścieka z twarzy i strumyczkami wije się drażniąco pod koszulą. Na rozkaz batalionu czołgi ruszają w pościg za cofającym się wrogiem. Przejeżdżają obok płonących maszyn, wśród których jest także jeden Tygrys z dziwnie wykręconą armatą o szerokiej paszczy. Dostał widać w nasadę wieży. Na polu leżą trupy niemieckich piechurów. Ranni też udają zabitych. Radzieckie czołgi ukazują się ze wszystkich stron.
A jednak pościg nie rozwinął się tego dnia ku zawodowi czołgistów.
—Stój! — słychać z batalionu. — Przygotuj się do wkopania maszyn!
Do diabła, trzeba się wziąć za łopaty! Zupełnie niespodzianie zjawiają się piechurzy, którzy pomagają zakopać czołgi. W ciągu kilkunastu minut powstają szerokie doły z wjazden od tyłu. Jak rowy ochronne dla koni. Wjeżdżają w nie i wkrótce już tylko kopuły wieżyczek z armatami wystają z ziemi. Czołgi zamieniły się w małe punkty oporu, w stalowe bunkry. Zaryglują one nieprzyjaciela, gdyby chciał przerwać się dalej na południe.
Obie walczące strony sięgnęły do odwodów. Jutro będzie tu piekło.
PIEKŁO
O świcie dnia 6 lipca 1943 roku słońce wzeszło czerwone, zwiastując upał. Wraz z jego pierwszymi promieniami rozgorzała bitwa z nową siłą. Z obu stron działały wszystkie rodzaje broni. Nawały artyleryjskie pustoszyły nawzajem nowe pozycje, które w ciągu nocy zdołano przygotować. Artyleria działała jednak trochę na ślepo, za to samoloty pilnie wypatrywały i obrzucały bombami wszystko, cokolwiek zdradzało jakiś ślad życia. Czarna ziemia tryskała w górę, a potem wolno, rozpryśniętym grzybem spadała w dół jak w zwolnionym filmie.“(13)