Z ust jej wyfwało się westchnienie

„Z ust jej wyfwało się westchnienie i zaledwie postawiła szklankę na tacy ogarnęło ją obezwładnienie. Przestała widzieć i słyszeć, straciła głos ł jak rażona piorunem padła na łóżko.
Ale to obezwładnienie było chwilowe, ponieważ Andrea zaraz wstała, otworzyła ciężkie powieki i jak marmurowa statua zstępująca z grobowca zeszła z łóżka na podłogę.
Nie ulegało wątpliwości, że Andrea znajdowała się w dziwnym stanie snu, który już nieraz przerywał jej rzeczywiste życie.
Przeszła sztywno przez pokój, otworzyła szklane drzwi i bez wahania zanurzyła się w mroku schodów. Na dole minęła Gilberta, który cofnął się w krzaki. Przypomniał sobie, że widział już Andreę w podobnym stanie w Taverney.
Andrea tymczasem przeszła obok niego. Młodzieniec odurzony upadł na kolana. Zląkł się. Nie wiedział, czemu przypisać to nieoczekiwane wyjście Andrei z mieszkania. Patrzył za nią mętnymi oczami, krew uderzała mu do głowy i podobny był do szaleńca raczej niż do wnikliwego obserwatora.
Nagle przeszyła go kłująca myśl Andrea z pewnością szła na umówione spotkanie.
Niebo przecięła błyskawica i w jej świetle Gilbert spostrzegł mężczyznę stojącego w lipowej alei. Andrea szła prosto ku niemu i zatrzymała się przed nim o dwa kroki. Gilbert podniósł się, aby lepiej widzieć, w tym samym jednak momencie rozbłysła nowa błyskawica i młodzieniec poznał w mężczyźnie barona Balsamo.“(8)